Ποιμαντορική Εγκύκλιος Χριστουγέννων 2018 Σεβ.Μητρ. Πειραιώς κ.Σεραφείμ

Τέκνα μου ἐν Κυρίῳ ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΤΕΧΘΗ!

Πόσο ἀλήθεια, σκοτίζει τό πάθος! Τυφλώνει τόν ἄνθρωπο. Τόν κάνει νά παραλογίζεται. τόν γελοιοποιεῖ. Χαρακτηριστική ἡ περίπτωση τοῦ βασιλιά Ἡρώδη. Ἀκούει ἀπό τούς Μάγους γιά «τεχθέντα βασιλιά» καί ταράζεται καί ἀνησυχεῖ καί φοβᾶται. Ἕνα ἀδύνατο βρέφος γεννιέται στή Βηθλεέμ καί δέν τόν ἀφήνει νά κλείσει μάτι! Καί καταστρώνει σχέδια ἐξοντωτικά. Καί καλεῖ τούς ἀρχιερεῖς καί τούς γραμματεῖς τοῦ λαοῦ, γιά νά συγκεντρώσει στοιχεῖα γιά τόν μέλλοντα ἀντίπαλό του. Ἑβδομηντάχρονος αὐτός τρέμει ἕνα νήπιο! Μά ὥσπου νά ἀνδρωθεῖ αὐτό θά ζεῖ ὁ ἴδιος;

Ἀνύπαρκτος, λοιπόν, ὁ φόβος του. Ἄν ἐξέταζε καί ἐρευνούσε ψύχραιμα τά γεγονότα, χωρίς πάθος, θά ἔβλεπε πόσο διαφορετικά ἦταν τά πράγματα. Ναί, εἶχε γεννηθεῖ ὁ βασιλιᾶς τῶν Ἰουδαίων ἀλλά καί ὅλων τῶν ἀνθρώπων. Ἡ βασιλεία του ὅμως δέν θά περιοριζόταν στά στενά ὅρια τῆς Ἰουδαίας. Θά ἐπεκτεινόταν σέ ὁλόκληρη τήν Οἰκουμένη. Μέ μιά οὐσιαστική διαφορά. Ἡ βασιλεία του «δέν ἦταν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου» (Ἰωάν. ιη΄ 36). Δέν ἦλθε νά βασιλεύσει καί νά κατεξουσιάσει τούς  ἀνθρώπους. Ἦλθε νά βασιλεύσει μέσα στίς καρδιές. Δέν ἦλθε νά ἀμφισβητήσει τήν πολιτική ἐξουσία τοῦ Ἡρώδη ἤ ὁποιουδήποτε ἄλλου ἄρχοντα. Ἦλθε νά πολεμήσει τήν ἐξουσία τοῦ «κοσμοκράτορα τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου» (Ἐφες. στ΄ 12). Νά λύσει καί νά διαλύσει τά ἔργα τοῦ Διαβόλου. Ὅμως τό πάθος τῆς ἐξουσίας τυφλώνει τόν Ἡρώδη. Καί σέ λίγο τόν σπρώχνει νά βάψει τά χέρια του στό αἷμα τῶν ἀθώων νηπίων.

Ἀλλά δέν εἶναι μόνο ὁ αἱμοσταγής τύρανος πού ἀπό τήν πρώτη στιγμή παίρνει ἐχθρική θέση ἀπέναντι στό θεῖο βρέφος. Πλάϊ στό πάθος τῆς ἐξουσίας, ἔχουμε καί τήν ὑπεροπτική ἀλαζονεία τῶν ἀρχιερέων καί τῶν γραμματέων. Πληροφοροῦν τόν Ἡρώδη. Δίνουν ὁδηγίες στούς Μάγους. Οἱ ἴδιοι ὅμως μένουν μακριά ἀπό τόν ἐνανθρωπήσαντα Θεό. Δέν ἔχουν κἄν τήν περιέργεια νά φθάσουν ὡς τήν Βηθλεέμ καί νά ἐρευνήσουν οἱ ἴδιοι αὐτοπροσώπως γιά τήν ἔλευση τοῦ Μεσσία. Ὑπηρετοῦν τό θεϊκό σχέδιο μέ τίς πληροφορίες τους στούς Μάγους, χωρίς αὐτοί σέ τίποτα νά ὠφελοῦνται. Οἱ τυφλοί πού μπαίνουν στήν ὑπηρεσία τοῦ φωτός.

Ἄν ὅμως οἱ ἀρχιερεῖς δείχνουν τήν περιφρόνησή τους στό Σωτήρα καί Λυτρωτή τοῦ κόσμου, ὑπάρχουν καί ἄδολες καρδιές. Οἱ εἰλικρινεῖς ἀναζητητές τῆς ἀλήθειας. Οἱ Μάγοι. Οἱ σοφοί τῆς ἐποχῆς τους. Οἱ ἐκπρόσωποι τῆς ἐπιστήμης. Ταπεινές ψυχές. Ἡ μόρφωση δέν τούς ξιπάζει. Ποθοῦν τή σωτηρία.Χρόνια τήν ἀναζητοῦσαν. Καί τώρα πού τούς φανερώνεται, δέν ὑπολογίζουν κόπους καί θυσίες. Δέν ἦταν καθόλου μικρό τό ἐγχείρημα. Ἆθλος ἕνα τέτοιο μακρινό καί κοπιαστικό ταξίδι. Ἀπαιτοῦσε μεγάλη ψυχική ἀντοχή. Νά διασχίσουν ἡμέρες καί  νύχτες τίς καυτερές ἐρημιές. Καί νά προχωροῦν καί  νά μήν ἀπογοητεύονται καί ὅταν τό ὁδηγητικό ἀστέρι παύει νά τούς δείχνει τό δρόμο.

Ἔτσι ἡ ἄδολη πίστη τους δέν ἄργησε νά ἐπιβραβευθεῖ. Ἀπερίγραπτη ἡ χαρά καί ἡ τιμή γι’ αὐτούς : «Εἶδον τό παιδίον μετά Μαρίας τῆς μητρός αὐτοῦ, καί πεσόντες προσεκύνησαν αὐτῷ καί ἀνοίξαντες τούς θησαυρούς αὐτῶν προσήνεγκαν αὐτῷ δῶρα, χρυσόν καί λίβανον καί σμύρναν» (Ματθ. β΄ 11). Ἐδῶ εἶναι τό θαῦμα πού πραγματοποιεῖται πάντα στίς ταπεινές ψυχές. Κανένα ἐξωτερικό μεγαλεῖο δέν ἀντικρίζουν. Τίποτε ἀπ’ ὅσα βλέπουν ἐκεῖ δέν εἶναι ἱκανό νά τούς προκαλέσει τόν θαυμασμό. Ὅμως ἡ ἀπλή καί ἄδολη πίστη δέν ζητάει τόν ἐντυπωσιασμό. Πίσω ἀπό τήν ἐξωτερική ἀσημότητα διακρίνει τίς ἀληθινές ἀξίες. Ἐκεῖ πού τό ἀλαζονικό μάτι σκανδαλίζεται, ἡ ταπεινή καρδιά γονατίζει μέ δέος. Ἔτσι ἔγινε τότε. Ἔτσι γίνεται καί σήμερα. Ὁ Ἰησοῦς ἔγινε δεκτός ἀπό τούς ταπεινούς, ἀπό τούς τελῶνες καί ἁμαρτωλούς. Ἀπορρίφθηκε ἀπό τούς ἀλαζόνες, τούς γραμματεῖς καί φαρισσαίους, τούς ὑποκριτές. Στό βασίλειο τοῦ Χριστοῦ δέν ὑπάρχει θέση παρά μόνο γιά παιδιά, γιά ἐκείνους πού ἔχου παιδική καρδιά. Οἱ ἐγωιστές δέν χωρᾶνε στό βασίλειο τῶν ταπεινῶν καί ἀγνῶν ψυχῶν.

Κυκλοφορεῖ, δυστυχῶς, καί στίς ἡμέρερς μας ἡ ἀνεύθυνη κατηγορία : Καί ὁ Χριστιανισμός τί ἔκανε μέχρι σήμερα; Τί ἄλλαξε; Σέ τί βελτίωσε τόν κόσμο; Σκέτη συντήρηση, ὥστε νά ἐνθαρρύνει τήν καταπίεση καί τήν ἐκμετάλλευση τῶν ἀσθενεστέρων ἀπό τούς ἰσχυρούς. Ὁ κόσμος καί μετά τόν ἐρχομό του δέν βαδίζει ἀπό τό κακό στό χειρότερο;

Τί ἔκανε ὁ Χριστιανισμός ἀπό τήν ἐμφάνισή του μέχρι σήμερα; Δύσκολη ἡ πλήρης ἀποτίμηση τοῦ ἔργου του. Ἀπό ποῦ νά ξεκινήσουμε; Σ’ ἕνα κόσμο πού ἡ ἀπάτη ἦταν καθεστώς, ἡ βία      καί ἡ καταπάτηση τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων στήν ἡμερήσια διάταξη, τό ψέμα νομιμοποιημένο, ἡ σαρκολατρία ἱερή τελετή, ἦλθε ὁ Χριστιανισμός νά τά ἀνατρέψει. Σ’ ἕνα πολιτισμό πού εἶχε γιά σύμβολό του τό ὑψωμένο μαστίγιο, γιά θέαμά του τίς ἀνθρωποθηριομαχίες τῶν Κολοσσαίων, γιά νυκτερινό φωτισμό τά πισσωμένα κορμιά τῶν μαρτύρων, ὁ Χριστιανισμός πρωτοστάτησε γιά νά τά καταργήσει. Καί σ’ αὐτή τήν ἐξαθλίωση καί  ἐξαχρείωση ἦλθε νά βάλει τήν ἀνιδιοτελή ἀγάπη, νά προβάλει τήν ὁμορφιά τῆς ἁγνότητας, νά κηρύξει τήν δικαιοσύνη, τήν ἠθική, τήν εἰρήνη, τήν ἐλευθερία, τόν σεβασμό στά ἀνθρώπινα δικαιώματα.

Ὅταν οἱ Καίσαρες κυβερνοῦσαν τήν οἰκουμένη καί μάντρωναν τούς λαούς καί ὁδηγοῦσαν τίς ἀνώνυμες μάζες τῶν δούλων μέ τό μαστίγιο καί οἱ ἄνθρωποι χωρίζονταν σέ τυράννους καί ζῶα καί οἱ γυναίκες ἦταν ἀντικείμενα ἐκμετέλλευσης καί τά παιδιά βορά τῶν λύκων, πού κατέβαιναν ἀπό τά Ἀπέννινα ὄρη, τότε ἀντήχησε σάν ἀφυπνιστικό σάλπισμα τό χριστιανικό μήνυμα τῆς ἀδελφοσύνης καί τῆς ἰσότητας : «Οὐκ ἔνι δοῦλος, οὐδέ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καί θῆλυ· πάντες γάρ ὑμεῖς εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ» (Γαλ. γ΄ 28). Τότε πού οἱ δουλέμποροι πλούτιζαν στίς ἀγορές τῆς Ἀνατολῆς καί τῆς Δύσης μέ τήν ἀνθρώπινη πραμάτεια τους, ἦλθε ὁ Χριστιανισμός νά καταργήσει τά ἄνομα αὐτά συμφέροντα, νά στιγματίσει τή ντροπή αὐτή τῆς ἀνθρωπότητας καί νά διακηρύξει ὅτι δέν μπορεῖ νά γίνεται ἀντικείμενο ἐκμετάλλευσης ὁ ἄνθρωπος, ἡ ἔμψυχη εἰκόνα τοῦ Θεοῦ.

Ὁ Χριστιανισμός δέν ἀποκοίμισε, ξύπνησε τούς λαούς μέ πρωτοποριακά συνθήματα καί τούς ἔκανε νά συνειδητοποιήσουν τήν ἀξία τους. Εἶναι μικρό πράγμα νά λέει σ’ ἕνα δοῦλο, πού γεννήθηκε δοῦλος, ὅτι δέν εἶναι ζῶο καταδικασμένο νά γυφέρνει νυχτοημέρα στό μαγκανοπήγαδο τοῦ ἀφέντη του, δέν εἶναι χρήσιμος μόνο γιά νά τρέφει μέ τίς σάρκες του τά ψάρια τῆς λίμνης τοῦ κυρίου του, ἀλλά εἶναι καί αὐτός παιδί τοῦ Θεοῦ, ἀδελφός καί ἀπελέυθερος Χριστοῦ, προικισμένος μέ ἀθάνατη ψυχή;

Νά προχωρήσουμε; Ποία ἦταν εἰδικότερα ἡ ἠθική κατάσταση στά χρόνια τῆς ἐμφάνισης τοῦ Χριστιανισμοῦ; Ἡ ἠθική ἀποχαλίνωση εἶχε φθάσει στό κατακόρυφο ἰδιαίτερα στίς μεγάλες πόλεις. Ἡ Κόρινθος, ἡ Ρώμη, εἶχαν νομιμοποιήσει τήν διαφθορά. Ἡ λατρεία τῆς Ἀφροδίτης στούς ναούς τῆς αἰσχύνης ἀποτελοῦσε καθεστώς. Ἡ γυναίκα χωρίς καμία ἀξία, χρησίμευε μονάχα σάν «πρᾶγμα» (res), γιά νά κορέσει κτηνωδίες. Ἡ πορνεία, ἡ συζυγική ἀπιστία, ἡ ὁμοφυλοφιλία, εἶχαν κατακτήσει ὅλα τά κοινωνικά στρώματα. Ἡ διαφθορά εἶχε φέρει καί τήν τελεσίδικη παρακμή τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας.

«Τότε πού ἀπό τό γιγαντιαῖο κορμί τῆς κοσμοκράτειρας Ρώμης ἔπεφταν κομμάτια – κομμάτια σαπισμένες οἱ σάρκες. Τά πάντα εἶχαν μπεῖ στό χωνευτήρι τῆς παρακμῆς καί τῆς καθολικῆς σήψης : Ἡ συναλλαγή, ἡ καλοπέραση, τό κέρδος, ἡ διαστροφή, τά βίτσια, ὁ ὠμός ἀμοραλισμός, ἡ ἐκμετάλλευση τῆς ἀφέλειας, ἡ ἐπιβολή τῆς βίας σέ ὅλες τίς μορφές, τό σερβίρισμα τῆς σάρκας σέ λογῆς – λογῆς «πιάτα», ὁ παγανισμός καί τόσα ἄλλα στοιχεῖα πού συγκροτοῦν τό χορό τῆς διάλυσης. Οἱ ἄνθρωποι εἶχαν καταντήσει πιόνια στήν πελώρια σκακιέρα τῶν παθῶν καί τῶν ἐξευτελισμῶν», ὅπως χαρακτηριστικά ἀναφέρει ὁ Durant (Ντουράντ) στή Παγκόσμια Ἱστορία του.

Ἀπό τήν ἄλλη μεριά, ὅπως ἀναφέρει ὁ Στράβων : «Ὁ ναός τῆς Ἀφροδίτης στήν Κόρινθο ἦταν ὑπερβολικά πλούσιος, γιατί εἶχε ὡς ἰδιοκτησία του περισσότερες ἀπό χίλιες παραστρατημένες γυναῖκες». Καί τό χειρότερο ἡ σαρκική ἁμαρτία εἶχε πάρει θρησκευτικό χρῶμα καί οἱ ἱέρειες ἦταν στή διάθεση τῶν προσκυνητῶν καί τῶν ὁδοιπόρων. Ὁ ἠθικός ἐξευτελίσμός καί ἡ διαφθορά εἶχαν καταντήσει σωστή λατρεία καί στούς βωμούς τῆς ντροπῆς πρόσφεραν θυσία τήν τιμή καί τήν ἁγνότητα (Παγκόσμιος Ἱστορία τοῦ Πολιτισμοῦ. Τόμος Β΄ 579).

Σ’ ἕνα τέτοιο πνιγηρό ἀπό τίς ἀναθυμιάσεις τῆς σαρκολατρίας περιβάλλον ἔκανε τήν ἐμφάνισή του ὁ Χριστιανισμός. Σ’ αὐτό τό λασπωμένο ἔδαφος τῆς εἰδωλολατρίας, στήν ἠθική αὐτή κοπριά, φύτεψε ὁ Κύριος τή νέα πίστη καί τήν ἀπαράμιλλη ἠθική καθαρότητα, πού ἔφερε ἄπειρους καρπούς. Τό ἰδανικό πρότυπο τῆς ἀγνότητας προβλήθηκε στήν μορφή τῆς ἀειπαρθένου Θεοτόκου. Οἱ παρθένες τῆς πρώτης Ἐκκλησίας δημιούργησαν τήν ἰσχυρή ἀντίθεση σέ σύγκριση μέ τίς ἑταῖρες τῆς εἰδωλολατρίας. Ἡ πιό καθαρή ἀγάπη τῆς παρθενικῆς Ἐκκλησίας ἀντιπαρατάχθηκε μέ τόν πιό ξεπεσμένο ἐρωτισμό τοῦ παγανιστικοῦ σαρκολατρισμοῦ. Τότε ἀντήχησε ἡ ἀποστολική φωνή : «Παρακαλῶ ὑμᾶς, ἀδελφοί, παραστῆσαι τά σώματα ὑμῶν θυσίαν ζῶσαν, ἁγίαν, εὐάρεστον τῷ Θεῷ τήν λογικήν λατρείαν ὑμῶν, ἀλλά μεταμορφοῦσθαι τῇ ἀνακαινώσει τοῦ νοός ὑμῶν» (Ρωμ. ιβ΄ 1,2). Μέ τέτοια πνευματικά φτερουγίσματα ἀνέβασε στίς κορυφές τῆς ἀρετῆς καί ἁγιότητας ὁ ἐνσαρκωθείς Θεός τόν ἄνθρωπο.

Μέ ὅλη μου τήν ἀγάπη!

ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΤΕΧΘΗ!

ΑΛΗΘΩΣ ΕΤΕΧΘΗ!

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Κοινοποιήστε:


Η “Πειραϊκή Εκκλησία 91,2 FM” στηρίζεται στην δική σας αγάπη!

Για όσους θέλουν να βοηθήσουν υπάρχει ειδικός λογαριασμός της Ιερά Μητροπόλεως Πειραιώς για το ραδιοφωνικό μας σταθμό.

ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ

  • Βούλγαρη 48 Πειραιάς
  • 210 4118602 , 210 4118640
  • info [at] peradio [dot] com
  • www.peradio.com

NEWSLETTER

Εγγραφείτε στο newsletter για να ενημερώνεστε άμεσα για τα νέα και τις δράσεις του Ραδιοφωνικού μας Σταθμού.
ΕΓΓΡΑΦΗ